Meditatie zonder mediteren

 Hier gaat het niet om meditatie om enig hoger doel te bereiken, maar om
            meditatie als meest positieve toestand van "zijn" en leven.
   Mediteren voor enig hoger doel bevat altijd (een subtiel) ego-centrisme.
         Het gaat hier om de meest zuivere vorm van meditatie, waarin
             innerlijke stilte slechts een onbelangrijk bijverschijnsel is
                        dat voortkomt uit je toestand van "zijn".



                        Voor alle pagina's van deze site: klik op
                                      www.levenskwaliteit.nl








Verdieping van levens-
kwaliteit

Dit hoofdstuk is moeilijk te lezen voor wie voorgaande hoofdstukken 1, 4 en 7 niet goed begrepen heeft.
Het beschrijft in het kort een - naar keuze - verdergaand mentaal transfor- matie-proces, en geeft een zekere omschrijving van wat bij gebrek aan woorden  genoemd  is  "ultieme  levenskwaliteit". 
Een kwaliteit van "zijn", of "ervaren", ver voorbij aan al het benoembare.
Het gaat hier om een authentieke, non-conformistische omschrijving, geheel en alleen uit ervaring en waarneming van de schrijver.

Uit veelvuldig slechts "zijn" in bewustheid, vanuit een ontspan- nen positieve levenskwaliteit ontstaat op den duur een bewust- heidsgroei van onze authentieke essentie en innerlijke integriteit (zelfs tijdens het ego-denken).

En uit innerlijke integriteit en mysteriebesef een groei van "niet- wetendheid", belevings-intensiteit en positieve levenskwaliteit.

Tegelijk met onze "zijns-bewustheid" groeit ook bewustheid van de arrogantie van onze pretentie iets of iemand te zijn.
Hieruit ontstaat een ego- en mentaliteits-transformatie, van opgeblazen groot en arrogant naar steeds reëler, bescheidener, subtieler, speelser, en onbelangrijker.

Zijn, in een positieve toestand van aanvaarding, weerstand- loosheid, totale ontspanning, intense levensenergie, bewustheid, positieve innerlijke alleenheid, innerlijke kwetsbaarheid, en aller- zuiverste innerlijke integriteit en innerlijke stilte is meditatie.

Zijn, zonder nog iets te willen. Zijn, zonder te oordelen of beoordelen. Zijn, in "niet-wetendheid" en totale overgave. Zijn, zonder nog "iemand" te zijn.

Wie de weg naar deze toestand eenmaal gevonden heeft kan ervoor kiezen zo veel mogelijk vanuit deze ontspannen positieve toestand te leven.

Uit meditatief leven ontstaat steeds meer arrogantiebesef van het "iemand" zijn en hierdoor ook "nietsheids-besef", innerlijke bescheidenheid en "rechtloosheids-besef".
Echter ook mysterie-besef van het wonder van het bestaan; en van het wonder van onze bewustheid.
En hieruit ook "onverdiendheids-besef" van ons bestaan; van ons "zijn" in bewustheid. Meditatie leidt zowel tot dit reali- teitsbesef als tot verdieping van onze "belevingskwaliteit".

En slechts in deze positieve toestand van allerzuiverste  inner- lijke integriteit en totale overgave kan iemand in directe  aan- raking komen met het wonder van het mysterie van het  bestaan; hetgeen kan leiden tot de ervaring van wat ik eerder noemde "ultieme levenskwaliteit".

Echter alleen vanuit een obsessieloze ontspannen levenstoe- stand is het mogelijk om te komen in een meditatieve toestand.

Want alleen dan is er de ontspannenheid die nodig is voor het deblokkeren van je levensenergie (zie blz. 151), en totale weer- standloosheid, aanvaarding, probleem- en zorgeloosheid, angst- loosheid, totale verkramptloosheid en innerlijke balans.

In deze toestand is er ruimte voor een positieve innerlijke alleenheid, waarachtigheid, innerlijke integriteit en innerlijke stilte; en daarmee ook voor een uiterst weerstandsloze open- heid, kwetsbaarheid en ontvankelijkheid; en uit totale ontspan- nenheid is er een wonderlijke, sterke, en bevangende levens- energie.

Vanuit je mysteriebesef en "zijn" in "niet-wetendheid" kan er dan in deze toestand een intense bewustheid ontstaan van het onbeschrijflijke wonder van het bestaan . . . . . .
Je kunt dan komen in een intense "positieve verbazing" die niet meer in woorden is uit te drukken.
En in zulk een "moment" kun je een subtiele bevangenheid ervaren van het mysterie dat voorbij is aan al het gekende. Door iets van totaal andere orde dan al het gekende.

Echter geheel afhankelijk van in hoeverre je het durft toe te laten; want je kunt het niet bevatten. En zelfs je tranen kunnen niets vertellen over de kwaliteit ervan.

Door er vanuit je allerzuiverste integriteit in het subtiele steeds vaker mee in aanraking te komen kan er langzamerhand een steeds dieper vertrouwen, openheid en verbondenheid mee ont- staan, alsook een diepe dankbaarheid, waardoor dit ervaren tot een onbeschrijfbare extase kan leiden.
Tot totale versmelting en totaal verloren gaan in iets onzeg- baars; in wat niet "van deze wereld" is; wat met niets iets te maken heeft, en waarin elke begrenzing verdwenen is . . . . . .

In iets, waar niets over gezegd kan worden. Wat niet in woorden besmeurd kan worden.
Alle woorden die je erover zou willen zeggen voelen als een verraad; destructief; en bovendien door de onuitspreekbare kwaliteit als een onwaarheid.

Iets, van een onbeschrijflijke intimiteit; van ongekende, en voor ons denken onkenbare kwaliteit. Iets onzegbaars, onbegrijp- baars, onbespreekbaars.
Iets van andere orde, dat zich geheel zonder jouw toedoen vanuit het subtiele in je manifesteert.

Zelfs het woord "liefde" kan de kwaliteit ervan niet uitdrukken. Het geeft slechts onbeholpen, lomp, grauw, bot en grof de rich- ting ervan aan.

Denken nog spreken zijn mogelijk wanneer je terugkeert uit een dergelijk "ervaren" en je eerste woorden voelen aan als enorm destructief.

Vanuit mijn uitgangspunt in termen van levenskwaliteit heb ik het "ultieme levenskwaliteit" genoemd. Per definitie ultiem, omdat zij onbeschrijfbaar en aan alles voorbij is; en oneindig veel meer dan dat . . . . . . .

Aanvankelijk is er een periode van het verwerken en aanvaarden van het feit dat het zo extreem reëel, maar niet rationeel (be)grijpbaar is.
Het strookt immers niet met onze denk- of droomwereld van het "normale", waarin we alles kunnen cathegoriseren en waarin het mysterie geen plaats heeft.
Ons gangbare wereldbeeld is immers: mens boven de natuur; boven het bestaan.

Daarom kunnen er telkens weer de pogingen zijn van het (ego-) denken, het op de een of andere manier te willen ontkennen, proberen te vergeten, of te plaatsen in de rationele denkwereld van het "normale". Het is echter niet mogelijk; door de aard der dingen.

Wanneer we het mogen ervaren kunnen we het slechts in onuitspreekbare dankbaarheid aanvaarden.

Onze persoonlijkheid wil zo graag "normaal" zijn. Dan voelen we ons veilig deel van de "normale" samenleving.
Maar die samenleving kan over het algemeen het ervaren van een mysterie niet begrijpen of als een realiteit aanvaarden.     Want zoals reeds gezegd, de "normale" westerse mens leeft over het algemeen in een toestand van totale vervreemding van mysterie- en natuurverbondenheid.

Daarom is er na een eerste ervaring als genoemd aanvankelijk een zeker probleem om te verwerken. Begeef je dan in een proces van het leren aanvaarden dat je je ervaringen niet kunt verwoorden.
Echter zoals gezegd verschuift door meditatie op den duur het accent in ons leven van "iemand zijn" naar "zijn"; van het imaginaire naar het reële.
Dit lost langzamerhand elk probleem op; en in de meest let- terlijke zin van het woord.

We kunnen kiezen voor innerlijke integriteit en meditatief leven voor verdieping van onze positieve levenskwaliteit.
Maar ook uit vergankelijkheids-besef, of uit een diep "verlangen" om vanuit het mysterie van onze allerdiepste essentie, integri- teit en waarachtigheid in aanraking te zijn met het mysterie achter al wat is.

Dit "verlangen" is geen gewoon rationeel (ego)-verlangen (naar iets definiëerbaars), maar een onuitspreekbaar verlangen uit de diepte van het slechts "zijn", dat geen woorden kent.
Je zou poëtisch kunnen zeggen een "verlangen" van je essentie naar je oorsprong.

Van het mysterie van het  bestaan  kun je  echter  geen  doel maken; want degene die het doel maakt is een ego,  een  per- soonlijkheid; iemand die iets "wil".
Geen integriteit dus, en zelfs geen ontspannen positieve levens- kwaliteit. Daarnaast is bovendien een mysterie voor het denken ongrijpbaar.

Bedenk steeds dat een persoonlijkheid nooit in aanraking kan komen met de realiteit van het mysterie van het bestaan; want persoonlijkheid is fictie.
Zij bevat bovendien de spanning van geblokkeerde essentiële levensenergie.

Een persoonlijkheid kan ook nooit waarachtig zijn, want ego is ónwaarachtigheid; een act.
Onze persoonlijkheid is slechts een mutante afsplitsing van onze authenticiteit; een vermenging met de buitenwereld, en is bovendien multi-persoonlijk en nep.

Laten we ons daarom bezinnen op waarachtigheid, innerlijke oprechtheid en innerlijke integriteit en de nep-mens achter ons laten.
Dit, door vanuit onze allerdiepste innerlijke oprechtheid te zoe- ken naar onze allerdiepste en allerzuiverste innerlijke integriteit; wààr-heid, in de betekenis van waarachtigheid.
Te zoeken, door ons in eerste instantie aanhoudend en steeds dieper af te vragen hoe die is, en steeds weer te ontdekken hoe die niet is; een contemplatie.

Je werkelijk allerzuiverste innerlijke integriteit kan echter slechts gevonden worden in de meditatieve toestand van slechts ego- loos "zijn" in totale overgave; zijn, zonder nog "iemand" te zijn.

Zoals beschreven bedoel ik met meditatie dus heel iets anders dan in een geforceerde "lotus-houding" gaan zitten wachten op een groot licht uit de hemel dat mij dan plotseling een zoge- naamde staat van "verlichting" zou moeten opleveren.

De gespannen, agressieve, en ego-centrische verwachtings- mentaliteit die hiermee verbonden is zal dan elke ervaring in de weg staan van het mysterie dat aan alles voorbij is.

Met het voorgaande wil ik echter niet de mogelijkheid van plot- selinge piek-ervaringen en zelfs ultieme piek-ervaringen ontken- nen; in tegendeel, zij behoren ook tot mijn eigen ervaring.
Zij kunnen ons echter slechts overkomen als een onverwacht en onverdiend geschenk.
En ook de lotushouding is hiervoor geenszins een voorwaarde.

Maar met mediteren in lotushouding is natuurlijk niets mis, en kan zelfs gunstig zijn, wanneer iemand daar werkelijk onge- dwongen en heerlijk ontspannen in kan zitten.

Een doelloze, heerlijk ontspannen lotushouding zal dan ook niets in de weg staan.

Wanneer je door meditatief te leven subtiele energiën gaat ervaren, geef dan beter geen namen, en gebruik beter geen woorden, hoewel ik moet erkennen dat dat soms erg verleidelijk kan zijn.
 
Besef de zinloosheid ervan, en de nutteloze en verstorende ego- trips die eruit voort kunnen komen.
Laat het mysterie een mysterie. Vertrouwen, innerlijke integriteit en dankbaarheid in innerlijke stilte zijn steeds je mooiste ant- woord.

Eens hoorde ik de bewering: "Bidden is spreken tot God, en in meditatie geeft God antwoord".
Dit kan echter niet meer zijn dan een  halucinaire  ervaring of mooie droom.  Of, wat nog waarschijnlijker is, het is de uitspraak van iemand die dat geloofde, maar zelf nooit ervaren heeft.

God behoort immers tot het (event. abstract) denkbare; hij is immers iemand of iets dat luistert naar onze ego-gebeden en wordt verondersteld deze ook te kunnen verstaan.

Wie echter ooit in aanraking is geweest met het mysterie achter al wat is, zal slechts kunnen  glimlachen  om een antwoord van God. God is immers een denkbeeld of begrip . . . . .  

En wie het mysterie van het bestaan God noemt zal het waar- schijnlijk nooit ervaren hebben.
Het is immers ver aan alles voorbij . . . . . . .
En bovendien van zulk een kwaliteit dat het niet in je opkomt er een naam aan te geven.

Besteed je tijd daarom beter niet aan bidden, wanneer je in dezelfde kostbare tijd ook zou kunnen zijn in een meditatieve toestand.
Echter in je meditatie gaan zitten wachten op een antwoord van God creëert dezelfde egocentrische verwachtingsmentaliteit als van degene die in zijn meditatie gaat zitten wachten op zijn of haar "verlichting".

Leef ook steeds vanuit  je eigen ontwikkelingssituatie; die is de enige die belangrijk voor je  is,  en  beschouw  steeds  je  eigen maximale  positieve  levenskwaliteit als het enig waardevolle.

En wanneer je ziet dat die zich kan ontwikkelen naarmate je ego transformeert in een wisselwerking met je ervaring en inzicht, verloopt dit proces veel gemakkelijker.

Wanneer je hier dus leest over "ultieme levenskwaliteit", en dit- alles lijkt in de verste verte niet op het meest bizondere wat je ooit in je leven ervaren hebt, neem dan het beste een  agnos- tische houding aan en blijf in de zuiverheid van het niet weten.

Misschien  bestaat er zo  iets,  o.k.,  maar  besef  steeds  dat het alleen jouw eigen ervaring is die voor jou van belang is.

Begrijp dat dit hoofdzakelijk geschreven is voor wie het ooit per "ongeluk" als piek-ervaring ervaren heeft, of er misschien dicht bij geweest is, maar niet (precies) begrijpt, of vergeten is waar- door dat kon gebeuren.
En tevens voor diegene die moeite heeft een dergelijke ervaring te verwerken.